یک مشت،سورئالیسم...
دستهای حلقه شده اینگرید برگمن دور کمرم
سواربرا سب جان وین
با کلاه چارلی چاپلین بر سرم
از شب های مرطوب ۱۸ سالگی می گذرم
تا تفنگ شکاری ارنست همینگوی
را بر - شقیقه ام- بگذارم.
محمد امین عابدین
اردیبهشت ۸۷
*دستی بکش به زخم من که از شفا گذشته ام...
به تمام کودکان پرورشگاهی.
فصل بهار
مادر کودکش را به دنیا می آورد.
فصل تابستان
کودک به مادر لبخند می زند.
فصل پاییز
مادر کودک می میرد.
فصل زمستان
کودک بی مادر سردش می شود.
محمد امین عابدین
اردیبهشت ۸۷
اولین ترانه
به شهیار قنبری
روز اول ، سایه.
روز دوم ، دست خط.
روز سوم، لبخند.
روز چهارم، شهوت.
روز پنجم ، بوسه.
روز ششم ، نفرت.
روز هفتم ، تنهام
پر از کابوسم
از نفس افتادم
وسط رویاهام ، وسط رویاهام.
محمد امین عابدین
اردیبهشت ۸۷
*برای تصاحب رویای ماه 
به تو فکر می کنم...
میگن درست در لحظه مرگ
* تکه ای از ترانه شب سپید سروده شهیار قنبری با صدای گوگوش.
* آخرین دیالوگهای فیلم ماندگار 21 گرم به کارگرانی آلخاندرو گونزالس ایناریتو.
محمد امین عابدین
اردیبهشت ۸۷
به صادق خان هدایت*
شنبه ها صبح زود از خواب بیدار می شوم.
روزهای یکشنبه صلاه ظهر می خوابم.
دوشنبه ها عصر خودم را به خواب می زنم.
سه شنبه شب ها خواب های بد می بینم.
چهارشنبه خواب هایم را می دزدند.
غروب های پنجشنبه خواب و خوراک ندارم.
و همیشه جمعه ، خواب تعطیل است.
محمد امین عابدین
اردیبهشت ۸۷
* از طریق وبلاگ همیشه زنده ی (( از مرگ)) به سایت صادق خان هدایت رسیدم و نطفه این نوشته بسته شد.
